"Faust" Johanna Wolfganga Goethego dramatem zgłębiającym tajemnice życia i świata.

Faust to stary uczony alchemik, który całe życie spędził na poszukiwaniu prawdy. Posiadł całą wiedzę książkową, lecz nie dało mu to prawdziwej znajomości świata, nie poznał definicji dobra, zła, ani sensu istnienia. Po zawarciu paktu z Mefistofelesem, który przewidywał, że gdy tylko Faust wypowie słowa: „chwilo trwaj, jesteś piękna” jego dusza należeć będzie do królestwa piekieł. Faust odmłodzony i bardzo aktywny przemierza świat. Obserwuje sztukę, religię, architekturę, włączony jest w wielkie sprawy globu, lecz przeżywa też małe ludzkie sprawy.

- miłość do Małgorzaty, którą uwodzi. Przyszedł moment, że stało się.

- Faust powiedział „chwilo trwaj, jesteś piękna”.

Przed piekłem ratuje go chór aniołów w nagrodę za ciągłą życiową aktywność, bowiem w chwili, gdy wypowiedział to słynne zdanie służył ludziom i dążył do prawdy.

Problematyka dramatu jest niezwykle złożona, ale jej najważniejsze tematy to: pochwała wiecznej ludzkiej aktywności, rozprawa o ludzkiej niewiedzy wobec tajemnic istnienia oraz wymiar moralny – myśl o pochodzeniu zła.

Faustyzm to problem ogólno-ludzki, wybiegający poza ramy wieku, to pragnienie prawdziwej wiedzy, prawd niedostępnym zwykłym śmiertelnikom, odpowiedzi na pytanie o sens życia i o definicję śmierci, o to, czym są dobro i zło, miłość i pragnienie wiecznej młodości. Te pragnienia powracają w literaturze, podobnie jak bohater typu faustowskiego, który pragnie wiedzy tajemnej, wiecznej młodości i bycia kimś innym, powraca także motyw pertraktowania z diabłem. Zespół powyższych motywów zwany jest FAUSTYZMEM.